Lessen van de Westenwind
Loslaten en opnieuw beginnen
Herfst. Bonte bladeren aan de bomen, ruisend in de frisse bries die ze weldra naar de grond laat dwarrelen. Lange wandelingen in trui en sjaal die eindigen voor de warme kachel en moeder's stevige stoofpot. We kunnen ons de herfst zo poëtisch voorstellen als we zelf willen. En toegegeven, dit jaargetijde spreekt tot de verbeelding, laat dichters dichten en schilders schilderen.
Maar voor mij mag het dit jaar wel een onsje minder. Want herfst is niet alleen roodbruine bladeren en kastanjes rapen. Is niet alleen rode wangen, knapperend vuur en verwarmende gerechten. De herfst is -zeker dit jaar- ook de Westenwind, die door bergen geharkte bladeren blaast en je leven behoorlijk op de kop kan zetten.
Na de warmte en groei van de zomer moet deze eigenwijze wind hebben gedacht: "De meeste oogst is nu wel binnen. Tijd voor een nieuwe, frisse start!" Om vervolgens chaos te scheppen waar orde en regelmaat was.
Zonder pardon
Dacht je je leven op orde te hebben? Dacht je je lessen wel onder de knie te hebben? De Westenwind laat je zonder pardon weten dat je er nog lang niet bent. En dat kan een harde les zijn om te leren, kan je het gevoel geven dat je weer helemaal overnieuw moet beginnen. Alsof je de wereld weer opnieuw moet leren kennen en nieuwe prioriteiten moet stellen om het weer tot jouw wereld te maken. Omdat oude regels niet langer voldoen.
Ik kan voor mezelf niet aangeven wanneer mijn herfst dit jaar begon. Misschien al in juli, met een verhuizing van Zuid-Holland naar Noord-Brabant. Misschien in augustus, met een vraag om verdieping. Misschien in oktober, met de realisatie dat mijn oude leven in Delft niet één op één is in te passen in Eindhoven.
Feit is, ik moet helemaal opnieuw beginnen. Ik had voor de verhuizing alle stukjes van mijn leven bij elkaar geharkt en in dozen gestopt. In het nieuwe huis heb ik alle dozen uitgepakt en de bladeren in keurige stapels verdeeld. Tot de Westenwind kwam en me liet zien dat het leven zo niet werkt.
Overhoop
Een hele dag lang lag ik overhoop. Ik voelde me zielig en alleen, wist niet waar te beginnen en gaf de moed op bij zoveel werk. Ik had het toch allemaal voor elkaar, het ging toch goed? Ik had toch na jaren van verkeerde beslissingen eindelijk voor mezelf gekozen, mijn eigen droom nageleefd? Hoezo was het dan nu ineens niet goed? Wat deed ik nu weer verkeerd? Om wanhopig van te worden!
Eén hele dag. Toen heb ik mezelf bij elkaar geraapt. Eerst alleen mezelf, omdat ik toch ergens moest beginnen. Natuurlijk, ik had kunnen blijven liggen, maar daar had ik niemand mee geholpen. Dan had ik de Westenwind de ruimte gegeven om mijn leven nog verder uit elkaar te blazen en dat was niet nodig. De boodschap was al helder genoeg:
Het is herfst. Laat het oude los en begin overnieuw.
Herkenbaar?
Een jaar geleden stond je op hetzelfde punt in deze spiraal van seizoenen. Je keek naar je leven en dacht: waar ben ik mee bezig. Wat wil ik nu gaan doen, hoe wil ik dat gaan doen en wat heb ik daarvoor nodig?
Cyclus
Je kreeg de ruimte om te verstillen en naar binnen te gaan. En vanuit die stilte, vanuit dat zelfonderzoek, liet je het ene los en nam je alleen de dingen mee waarmee je door wilde gaan. Je koos ook nieuwe dingen om te doen en zodra de stilte van de winter voorbij was, gaf je het de energie om te groeien. Je verzorgde, je haalde overbodig onkruid weg, je zorgde voor een goede voedingsbodem en je schermde je plannen af tegen slechte invloeden. Tenslotte mocht je de vruchten van je harde werk oogsten en je mocht er dankbaar voor zijn.
En vervolgens kwam daar weer die Westenwind, die met één diepe zucht alles weer heerlijk overhoop gooide. Maar met één verschil: je hebt nu weer een nieuw jaar aan ervaringen in je bagage. Je staat op hetzelfde punt, maar nu een treedje hoger op jouw spiraal.
Deze gedachte geeft mij de kracht om weer overnieuw te beginnen. Ik kijk naar het afgelopen jaar en ik heb weer overzicht. Ik zie de elementen waar ik mee door wil gaan: mijn gezin, mijn spirituele pad en mijn leven in het Brabantse. Ik neem ook afscheid van elementen die niet meer nodig zijn: workshops die ik niet meer zal geven, vriendschappen die verwateren omdat de afstand te groot blijkt. En ik zie elementen waar ik mee wil beginnen: gezinsuitbreiding, het schrijven van een boek, nieuwe vriendschappen.
Eigen manier
Om dat overzicht weer te krijgen, reikt de Grote Moeder ieder van ons verschillende werkwijzen aan. Iedereen heeft een talent om die eigenwijze Westenwind het hoofd te bieden. De één schildert, de ander dicht, een derde neemt letterlijk afstand en stelt zijn prioriteiten vanaf een vakantie-adres.
Voor mij werken pen en papier het beste. Door heel eenvoudig op meerdere stroken papier te schrijven wat ik op dit moment allemaal doe en wat ik wil gaan doen. Dat maakt de schifting voor mij heel visueel en tastbaar. Ik kan de elementen waar ik afscheid van neem makkelijk 'droppen' door ze te verbranden. Ik laat ze los en laat de oude energie transformeren in het vuur.
De stroken waar ik mee doorga of die ik nieuw begin, kan ik bij me houden zolang dat nodig is. Voor alle dingen waar ik in dit nieuwe jaar aan ga beginnen, plant ik bovendien een zaadje of bloembol. Elke keer als ik dit plantje-in-wording vervolgens water geef, met rust laat in de winter, mest geef in de lente, verzorg en vertroetel, doe ik hetzelfde met mijn plannen en dromen.
Vraag jezelf eens: wat is mijn manier, mijn 'herfstwijze'? En ga er vervolgens maar eens mee aan de slag!
En heb je je leven weer overzichtelijk, neem dán ook een moment om die bergen herfstbladeren een grote slinger te geven tijdens je wandeling door het bos, op weg naar de warme kachel en moeder's stoofpot en geniet opnieuw van de poëzie die de herfst je te bieden heeft.
Renée Smits
(Verscheen in ParaCourant, oktober 2005)